Hello Friends.... I am Ravinder , interested in writing poetry.. here i am posting my poems... Hope u will like them.....
Monday, August 8, 2011
ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨੇ-2 (ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ)
ਇਹ ਰਚਨਾ ਬੇਸ਼ੱਕ theme ਪੱਖੋਂ "ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨੇ" ਨਾਲ ਵਾਸਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਪਰ ਇਹ intentionally ਨਹੀਂ unintentionaly ਹੀ match ਕਰ ਗਈ
ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਕੁਝ ਪੰਨੇ ਫੋਲਣੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸੀ , ਸ਼ਾਇਦ ਹਾਲੇ ਹੋਰ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਣ ,ਇਸੇ ਲਈ ਏਸਨੂੰ vi same ਹੀ title ਦਿੱਤਾ ਹੈ..
.. ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ,
ਯਾਦਾਂ 'ਚ ਪਸਰੇ ਇਕ ਸੁੰਨੇ ਵੇਹੜੇ ਦੀਆਂ ।
ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕੈਦ ਹੋ ਗਈਆਂ ,
ਜਿਵੇਂ ਕੈਮਰਾ ਕੈਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਲ ।
ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ,
ਜੋ ਐਲਬਮ ਦੇ ਵਾਂਗ ਸਾਂਭੀਆਂ ਪਈਆਂ ਨੇ ,
ਤੇ ਜੋ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਬਣ ਗਈਆਂ ਨੇ ।
ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ,
ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀਆਂ ।
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਹੜੇ ਚ ਲੇਈ ਲਗਾਕੇ ,
ਕਿਸੇ ਦਰਦ ਕਾਰਨ ਮੰਜੇ ਤੇ ਪਈ ਸੀ ।
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਦਰਦ,
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਰਦ ਸੀ ।
ਤੇ ਉਸ ਰਾਤ ਇਕ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ ।
ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ,
ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਹਿਲਾਕੇ ਰੱਖ ਗਿਆ ।
ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ,
ਉਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਗੁਰਬਤ ਦੀਆਂ ।
ਗੁਰਬਤ ਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀਆਂ ।
ਉਹ ਢਲਦੀ ਦੁਪਿਹਰ,ਜਦੋ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ,
ਕੱਚੇ ਵਿਹੜੇ ਚ ਭੁੰਜੇ ਬੈਠੇ,
ਚਾਹ ਪੀਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ...,
ਮੈਂ ਚਾਹ ਦਾ ਗਿਲਾਸ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ,
ਮਿੱਟੀ ਦੀਆਂ ਪਾਪੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ।
ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ,
ਇਸ ਕੱਚੇ ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਵੰਡੇ ਜਾਣ ਦੀਆਂ ।
ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ,
ਕਿ ਏਸ ਵੰਡ ਨਾਲ,
ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਕੋਈ ਜਖਮ ਹੁੰਦਾ ।
ਹਾਂ ਪਰ....।
ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਜਖਮ ਜਰੂਰ ਹੋਇਆ ।
ਜਦੋਂ ਵੰਡ ਕਾਰਣ ,
ਇਕ ਖੂਬਸੂਰਤ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ,
ਕਤਲ ਹੋ ਜਾਣਾ ਪਿਆ ।
ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ,
ਯਾਦਾਂ 'ਚ ਪਸਰੇ ਇਕ ਸੁੰਨੇ ਵੇਹੜੇ ਦੀਆਂ ।
ਮੇਰੇ ਜਹਿਨ 'ਚ ਨੇ ਕੁਝ ਤਸਵੀਰਾਂ ।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
28/05/2011
ਕੁੱਤਾ ਬੰਦਾ
ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਫਾਇਦੇ ਵਾਸਤੇ ਲੇਲੜ੍ਹੀਆਂ ਕੱਢਦਾ ਹਾਂ ,
ਆਪਣੇ ਮਤਲਬ ਲਈ ਕਿਸੇ ਅਫਸਰ ਦੇ ਤਲਵੇ ਚੱਟਦਾ ਹਾਂ ,
ਜੇ ਅੱਗਿਓਂ ਟੁੱਕ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਛ ਹਿਲਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ,
ਤੇ ਜੇ ਨਹੀਂ ,, ਤਾਂ ਦੂਰ ਜਾਕੇ ਬਸ ਭੌਂਕ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ,
ਉਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ....,,
ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁੱਤਾ ਹਾਂ....॥
ਜਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਥੋੜਾ ਕੰਮ ਸੁਖਾਲਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂ,
ਕਿਸੇ ਮੰਦਿਰ ਮਸਜਿਦ ਵਿਚ ਜਾਕੇ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦੇਵਾਂ,
ਕਿਸੇ ਤਪਦੇ ਮਾਰੂਥਲ 'ਚ ਦਿਲਾਸਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਦੇਵਾਂ ,
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੰਗਤੇ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਪਇਆ ਧਰ ਦੇਵਾਂ,
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ....,,
ਕਿ ਹਾਂ ਮੈ ਬੰਦਾ ਹਾਂ.....॥
ਆਪਣੇ ਕੰਮੀਂ ਅੜਚਨ ਆਵੇ, ਬਣ ਦੁਸ਼ਮਨ ਖਲੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਮਾੜ੍ਹੇ ਵਕਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਰੱਬ ਦਾ ਹੀ ਰਕੀਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਮਜਾਕ ਬਣਾ ਹਾਸਿਆਂ ਚ ਪਰੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਰੁਪਈਏ ਦਾ ਦਾਨ ਚੇਤੇ ਕਰ ਦਾਨੀ ਸੱਜਣ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਤਾਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ....,
ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁੱਤਾ ਬੰਦਾ ਹਾਂ.....!!!!
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
13/07/2011
ਆਪਣੇ ਮਤਲਬ ਲਈ ਕਿਸੇ ਅਫਸਰ ਦੇ ਤਲਵੇ ਚੱਟਦਾ ਹਾਂ ,
ਜੇ ਅੱਗਿਓਂ ਟੁੱਕ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਛ ਹਿਲਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ,
ਤੇ ਜੇ ਨਹੀਂ ,, ਤਾਂ ਦੂਰ ਜਾਕੇ ਬਸ ਭੌਂਕ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ,
ਉਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ....,,
ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁੱਤਾ ਹਾਂ....॥
ਜਦ ਕਿਸੇ ਦਾ ਥੋੜਾ ਕੰਮ ਸੁਖਾਲਾ ਕਰ ਦੇਵਾਂ,
ਕਿਸੇ ਮੰਦਿਰ ਮਸਜਿਦ ਵਿਚ ਜਾਕੇ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰ ਦੇਵਾਂ,
ਕਿਸੇ ਤਪਦੇ ਮਾਰੂਥਲ 'ਚ ਦਿਲਾਸਿਆਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਭਰ ਦੇਵਾਂ ,
ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮੰਗਤੇ ਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਇੱਕ ਰੁਪਇਆ ਧਰ ਦੇਵਾਂ,
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ....,,
ਕਿ ਹਾਂ ਮੈ ਬੰਦਾ ਹਾਂ.....॥
ਆਪਣੇ ਕੰਮੀਂ ਅੜਚਨ ਆਵੇ, ਬਣ ਦੁਸ਼ਮਨ ਖਲੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਮਾੜ੍ਹੇ ਵਕਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਰੱਬ ਦਾ ਹੀ ਰਕੀਬ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਮਜਾਕ ਬਣਾ ਹਾਸਿਆਂ ਚ ਪਰੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਰੁਪਈਏ ਦਾ ਦਾਨ ਚੇਤੇ ਕਰ ਦਾਨੀ ਸੱਜਣ ਹੋ ਜਾਵਾਂ ,
ਤਾਂ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ....,
ਕਿ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁੱਤਾ ਬੰਦਾ ਹਾਂ.....!!!!
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
13/07/2011
ਸਰਕਸ
ਸਰਕਸ ਹੈ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਸਭ ਦਾ ਦਿਲ ਪਰਚਾਵੇ,
ਪਰ ਇਸ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੈ ਛੁਪਿਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜਰ ਨਾ ਆਵੇ ।
ਹਸਾ ਹਸਾ ਕੇ ਜੋਕਰ ਸਭ ਦੇ ਢਿੱਡੀਂ ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਪਾਉਂਦਾ,
ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੇ ਦੁਖ ਹੰਢਾਉਂਦਾ ।
ਸੇਰ, ਚੀਤਾ ਤੇ ਹਾਥੀ ਨੱਚਦੇ, ਤੋਤਾ ਸਾਇਕਲ ਚਲਾਵੇ,
ਰਿੰਗ ਮਾਸਟਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਵੇ ।
ਸਭ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ਰਬੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ, ਜਦੋਂ ਹੈ ਕਰਤਬ ਕਰਦੀ,
ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਉਹ ਪੇਟ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖੜੇ ਜਰਦੀ ।
ਬਾਈਕ ਸਵਾਰ ਮੌਤ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਮੋਟਰ ਸਾਇਕਲ ਚਲਾਕੇ,
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਜਾਨ ਜੋਖਿਮ ਵਿਚ ਪਾਕੇ ।
ਸਰਕਸ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸੇ ਵੰਡਕੇ ਖੁਦ ਇਹ ਦੁਖੜੇ ਝੱਲਦੇ,
ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ ਸਰਕਸ ਦੇ ਨਾਇਕ ਬਣ ਗਏ ਕਿੱਸੇ ਕਲ ਦੇ ।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
28/06/2011
ਪਰ ਇਸ ਪੇਸ਼ੇ ਵਿਚ ਦਰਦ ਹੈ ਛੁਪਿਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਜਰ ਨਾ ਆਵੇ ।
ਹਸਾ ਹਸਾ ਕੇ ਜੋਕਰ ਸਭ ਦੇ ਢਿੱਡੀਂ ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਪਾਉਂਦਾ,
ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਅੰਦਰ ਕਿੰਨੇ ਦੁਖ ਹੰਢਾਉਂਦਾ ।
ਸੇਰ, ਚੀਤਾ ਤੇ ਹਾਥੀ ਨੱਚਦੇ, ਤੋਤਾ ਸਾਇਕਲ ਚਲਾਵੇ,
ਰਿੰਗ ਮਾਸਟਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾਵੇ ।
ਸਭ ਨੂੰ ਭਾਵੇ ਰਬੜ ਦੀ ਗੁੱਡੀ, ਜਦੋਂ ਹੈ ਕਰਤਬ ਕਰਦੀ,
ਕੌਣ ਜਾਣੇ ਉਹ ਪੇਟ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਕਿੰਨੇ ਦੁੱਖੜੇ ਜਰਦੀ ।
ਬਾਈਕ ਸਵਾਰ ਮੌਤ ਦੇ ਖੂਹ ਵਿਚ ਮੋਟਰ ਸਾਇਕਲ ਚਲਾਕੇ,
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ ਜਾਨ ਜੋਖਿਮ ਵਿਚ ਪਾਕੇ ।
ਸਰਕਸ ਰਾਹੀਂ ਹਾਸੇ ਵੰਡਕੇ ਖੁਦ ਇਹ ਦੁਖੜੇ ਝੱਲਦੇ,
ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ ਸਰਕਸ ਦੇ ਨਾਇਕ ਬਣ ਗਏ ਕਿੱਸੇ ਕਲ ਦੇ ।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
28/06/2011
Wednesday, May 18, 2011
ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨੇ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਓਹੀ ਥਾਵਾਂ ਜਦੋਂ ਅਤੀਤ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ,
ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਤੇ ਉਲਟੀਆਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ।
ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਚਬੱਚੇ ਤੇ ਜਾ ਨਹਾਉਣਾ,
ਤੇ ਫੇਰ ਕਪੜੇ ਫੜ੍ਹਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਖਾਲ੍ਹੀ 'ਚ ਤਾਰੀਆਂ ਲਾਉਣਾ ।
ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਸੀ ਉਹ ਵੇਲਾ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਓਸ ਅੰਬ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਸਬਮਰਸੀਬਲ ਵੀ ਲਗ ਗਿਆ ਹੈ ।
ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਦਾ ਹੁੰਨਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਓਂ ਚਲਦਾ ਹੈ ?
ਵਕਤ ਦਾ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਕੁੰਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਓਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ?
ਫਿਰ ਵੀ ਏਸ ਉਤਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਜ ਨੂੰ ਗਲ ਪਾਉਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।।
ਖੁੱਲੇ ਜਿਹੇ ਵੇਹੜੇ ਤੋਂ ਏਸੀ ਵਾਲੇ ਰੂਮ ਤਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ,
ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜੋ ਕਾਰਵਾਂ ਗਿਆ ਗੁਜ਼ਰ ।
ਖੁੱਲੀ ਡੁੱਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਇਕ ਕਮਰੇ ਤਕ ਹੀ ਸਿਮਟ ਗਈ ,
ਰੁੱਖ ਫ਼ਲਿਹਾਰੇ ਦੇ ਸੰਗ ਇਕ ਅਮਰ ਵੇਲ ਜਿਹੀ ਲਿਪਟ ਗਈ ।
ਕਈ ਸ਼ਖਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਖਾਬਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਨੇ ,
ਇਕ ਭੁਲੇਖਾ ਸਿਰਜ ਗਏ ਓਹ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਨੇ ।
ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਨਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਬੀਤੇ ਪਲ ਅਹਿਸਾਸ ਮੇਰੇ ਦੇ ,
ਅੱਜ ਵੀ ਪੰਨੇ ਜੀਵਿਤ ਨੇ ਗੁਜਰੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਮੇਰੇ ਦੇ ।
ਵਿਛੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
18/05/2011
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਓਹੀ ਥਾਵਾਂ ਜਦੋਂ ਅਤੀਤ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ,
ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਤੇ ਉਲਟੀਆਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ।
ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਚਬੱਚੇ ਤੇ ਜਾ ਨਹਾਉਣਾ,
ਤੇ ਫੇਰ ਕਪੜੇ ਫੜ੍ਹਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਖਾਲ੍ਹੀ 'ਚ ਤਾਰੀਆਂ ਲਾਉਣਾ ।
ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਸੀ ਉਹ ਵੇਲਾ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਓਸ ਅੰਬ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਸਬਮਰਸੀਬਲ ਵੀ ਲਗ ਗਿਆ ਹੈ ।
ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਦਾ ਹੁੰਨਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਓਂ ਚਲਦਾ ਹੈ ?
ਵਕਤ ਦਾ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਕੁੰਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਓਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ?
ਫਿਰ ਵੀ ਏਸ ਉਤਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਜ ਨੂੰ ਗਲ ਪਾਉਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।।
ਖੁੱਲੇ ਜਿਹੇ ਵੇਹੜੇ ਤੋਂ ਏਸੀ ਵਾਲੇ ਰੂਮ ਤਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ,
ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜੋ ਕਾਰਵਾਂ ਗਿਆ ਗੁਜ਼ਰ ।
ਖੁੱਲੀ ਡੁੱਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਇਕ ਕਮਰੇ ਤਕ ਹੀ ਸਿਮਟ ਗਈ ,
ਰੁੱਖ ਫ਼ਲਿਹਾਰੇ ਦੇ ਸੰਗ ਇਕ ਅਮਰ ਵੇਲ ਜਿਹੀ ਲਿਪਟ ਗਈ ।
ਕਈ ਸ਼ਖਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਖਾਬਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਨੇ ,
ਇਕ ਭੁਲੇਖਾ ਸਿਰਜ ਗਏ ਓਹ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਨੇ ।
ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਨਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਬੀਤੇ ਪਲ ਅਹਿਸਾਸ ਮੇਰੇ ਦੇ ,
ਅੱਜ ਵੀ ਪੰਨੇ ਜੀਵਿਤ ਨੇ ਗੁਜਰੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਮੇਰੇ ਦੇ ।
ਵਿਛੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
18/05/2011
Wednesday, May 4, 2011
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ
ਧਨ ਪਰਾਇਆ ਜਗ ਤੇ ਆਇਆ ,ਕਿਹੜਾ ਬਣੇ ਵਪਾਰੀ ।
ਕੌਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੇਖੀਂ ਲਿਖਿਆ ,ਮੰਗਣਾ ਕਿਸ ਉਧਾਰੀ ।
ਮੈਂ ਲੜ੍ਹ ਲੱਗਣਾ ਕਿਸੇ ਬੇਗਾਨੇ ,ਮੰਨਕੇ ਰੂਹ ਦਾ ਹਾਣੀ ,
ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੈ ਕਾਹਦਾ, ਜਿਸਤੋਂ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ।
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਨੇ ਮਾਪੇ ਮੇਰੇ ,ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰਦਾਰੀ ,
ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਾਬੁਲ ਜਾਪੇ, ਚਿੱਟੀ ਜਿਸਦੀ ਦਾਹੜੀ ।
ਲੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ ਝੱਲਕੇ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲੀ ,
ਚਿੱਟੀ ਦਾਹੜੀ ਦਾਗ ਨਾ ਲਾਇਆ, ਬਾਬੁਲ ਦੀ ਲੱਜ ਪਾਲੀ੍ ,
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਹੈ ਵੀਰਾ ਮੇਰਾ, ਮੈਂ ਵੀਰੇ ਦੀ ਪੱਗੜੀ ,
ਇੱਜਤ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਮੈਂ , ਗੁੱਟ ਤੇ ਬੰਨਦੀ ਰੱਖੜੀ ।
ਗੱਭਰੂ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਜੇਸਨੂੰ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਣ ,
ਮੈਂ ਲੋਚਦੀ ਓਹਦੇ ਵਿਹੜੇ, ਕਦੋਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਛਣਕਣ ।
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਇਕ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ, ਰਾਤ ਬਰਾਤੇ ਆਇਆ ,
ਵਿਹੜੇ ਖਿੜਿਆ ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ, ਭਾਬੋ ਮੇਰੀ ਦਾ ਜਾਇਆ ।
ਬਾਪ ਮੇਰੇ ਦੀ ਕੁੱਲ ਨੂੰ ਜਿਸਨੇ, ਅੱਗੇ ਹੈ ਲੈ ਜਾਣਾ ,
ਰੀਝ ਕੁਆਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਦਾ, ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਖਿੜ੍ਹਦਾ ਜਾਣਾ ।
ਧੀ ਨਾ ਧਨ ਪਰਾਇਆ ਲੋਕੋ, ਨਾ ਇਹ ਜੱਗ ਵਿਚ 'ਕੱਲੀ ,
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤਾਈਂ ਇਸਦੀ, ਸਾਂਝ ਹੈ ਇਕ ਅਵੱਲੀ ।
ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਭਤੀਜੇ ਦੇ ਸੰਗ, ਰੂਹ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ,
ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਜਗ ਦਾ, ਹਰ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਦਿਸਦਾ ।।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
02/05/2011
ਕੌਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੇਖੀਂ ਲਿਖਿਆ ,ਮੰਗਣਾ ਕਿਸ ਉਧਾਰੀ ।
ਮੈਂ ਲੜ੍ਹ ਲੱਗਣਾ ਕਿਸੇ ਬੇਗਾਨੇ ,ਮੰਨਕੇ ਰੂਹ ਦਾ ਹਾਣੀ ,
ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੈ ਕਾਹਦਾ, ਜਿਸਤੋਂ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ।
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਨੇ ਮਾਪੇ ਮੇਰੇ ,ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰਦਾਰੀ ,
ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਾਬੁਲ ਜਾਪੇ, ਚਿੱਟੀ ਜਿਸਦੀ ਦਾਹੜੀ ।
ਲੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ ਝੱਲਕੇ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲੀ ,
ਚਿੱਟੀ ਦਾਹੜੀ ਦਾਗ ਨਾ ਲਾਇਆ, ਬਾਬੁਲ ਦੀ ਲੱਜ ਪਾਲੀ੍ ,
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਹੈ ਵੀਰਾ ਮੇਰਾ, ਮੈਂ ਵੀਰੇ ਦੀ ਪੱਗੜੀ ,
ਇੱਜਤ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਮੈਂ , ਗੁੱਟ ਤੇ ਬੰਨਦੀ ਰੱਖੜੀ ।
ਗੱਭਰੂ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਜੇਸਨੂੰ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਣ ,
ਮੈਂ ਲੋਚਦੀ ਓਹਦੇ ਵਿਹੜੇ, ਕਦੋਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਛਣਕਣ ।
ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਇਕ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ, ਰਾਤ ਬਰਾਤੇ ਆਇਆ ,
ਵਿਹੜੇ ਖਿੜਿਆ ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ, ਭਾਬੋ ਮੇਰੀ ਦਾ ਜਾਇਆ ।
ਬਾਪ ਮੇਰੇ ਦੀ ਕੁੱਲ ਨੂੰ ਜਿਸਨੇ, ਅੱਗੇ ਹੈ ਲੈ ਜਾਣਾ ,
ਰੀਝ ਕੁਆਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਦਾ, ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਖਿੜ੍ਹਦਾ ਜਾਣਾ ।
ਧੀ ਨਾ ਧਨ ਪਰਾਇਆ ਲੋਕੋ, ਨਾ ਇਹ ਜੱਗ ਵਿਚ 'ਕੱਲੀ ,
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤਾਈਂ ਇਸਦੀ, ਸਾਂਝ ਹੈ ਇਕ ਅਵੱਲੀ ।
ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਭਤੀਜੇ ਦੇ ਸੰਗ, ਰੂਹ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ,
ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਜਗ ਦਾ, ਹਰ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਦਿਸਦਾ ।।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
02/05/2011
Friday, April 29, 2011
ਕੁਦਰਤ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ...।
ਕਿ ਐਨੀ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਐਨਾ ਕਹਿਰ ਬਰਪਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਮੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਜਿਹੜੀ ਤੜਫਾ ਤੜਫਾ ਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਕੀ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸੀ ?
ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਭੁਲ ਗਏ ..।
ਕਿ ਐਨੇ ਰੁੱਖ ਮੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਬੰਬ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਐਨੀ ਅੱਗ ਵਰਸਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਜਿਹੜੀ ਤੜਫ ਤੜਫ ਕੇ ਮਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਉਹ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸੀ..॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
ਕਿ ਐਨੀ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਐਨਾ ਕਹਿਰ ਬਰਪਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਮੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਜਿਹੜੀ ਤੜਫਾ ਤੜਫਾ ਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਕੀ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸੀ ?
ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਭੁਲ ਗਏ ..।
ਕਿ ਐਨੇ ਰੁੱਖ ਮੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਬੰਬ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਐਨੀ ਅੱਗ ਵਰਸਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਜਿਹੜੀ ਤੜਫ ਤੜਫ ਕੇ ਮਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਉਹ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸੀ..॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
Wednesday, January 12, 2011
For the very first time i have attempted writing in english..
the two lines of this poem i had in dream last night ..
from those two lines i developed this poem...
please give ur views...and please be very straight forward..
The Camel and The Horse
were on the way.
On a dusty road
they had a play.
They had a chase
the swiftest to declare.
And they ran
Like the stormy air.
But the horse went
far and far
The camel looked like
lost in war.
He looked a high
in the skies.
he had a plea
in his eyes.
Oh teacher teacher,
tell me the course.
which will make me
like a horse.
In the desert,
they met again.
The camel seeked
to vanish the pain.
They had a chase
to clear the doubt.
and now the camel,
the last to shout.
He was the winner.
He realized the gift.
In every track,
no one is swift.
Ravinder Jahangir
12/01/2011
10:00 am
the two lines of this poem i had in dream last night ..
from those two lines i developed this poem...
please give ur views...and please be very straight forward..
The Camel and The Horse
were on the way.
On a dusty road
they had a play.
They had a chase
the swiftest to declare.
And they ran
Like the stormy air.
But the horse went
far and far
The camel looked like
lost in war.
He looked a high
in the skies.
he had a plea
in his eyes.
Oh teacher teacher,
tell me the course.
which will make me
like a horse.
In the desert,
they met again.
The camel seeked
to vanish the pain.
They had a chase
to clear the doubt.
and now the camel,
the last to shout.
He was the winner.
He realized the gift.
In every track,
no one is swift.
Ravinder Jahangir
12/01/2011
10:00 am
Sunday, November 28, 2010
ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ...!!
ਇਹ ਤਨਹਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਇਹ ਜੁਦਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਮੈ ਕਿਓਂ ਕਰ ਨਾ ਰੋਵਾਂ, ਦਸ ਜਰਾ,
ਇਹ ਰੁਬਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਮੌਤ ਰਾਣੀਏ ਕਿੱਥੇ ਐਂ ਤੂੰ ,
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਚਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਇਕ ਪੱਥਰ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਸਿੱਲ ਦੇ ਗਿਆ,
ਪੀੜਾਂ ਪਰਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਦੀ ਇਕ ਦਾਤ ਬਖਸ਼ੀ ,
ਤੇਰੇ ਮਨ ਆਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਦੇਖ ਰਵਿੰਦਰ, ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਜਿਓਂਦਾ,
ਕੀਤੀਆਂ ਤਬਾਹੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
14 ਅਕਤੂਬਰ 2006..
ਇਹ ਜੁਦਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਮੈ ਕਿਓਂ ਕਰ ਨਾ ਰੋਵਾਂ, ਦਸ ਜਰਾ,
ਇਹ ਰੁਬਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਮੌਤ ਰਾਣੀਏ ਕਿੱਥੇ ਐਂ ਤੂੰ ,
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਚਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਇਕ ਪੱਥਰ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਸਿੱਲ ਦੇ ਗਿਆ,
ਪੀੜਾਂ ਪਰਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਦੀ ਇਕ ਦਾਤ ਬਖਸ਼ੀ ,
ਤੇਰੇ ਮਨ ਆਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਦੇਖ ਰਵਿੰਦਰ, ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਜਿਓਂਦਾ,
ਕੀਤੀਆਂ ਤਬਾਹੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
14 ਅਕਤੂਬਰ 2006..
ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਨਹੀ ....
ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਉਲਝਦੀ ਲਟ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀ ....॥
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨੈਣਾ ਦਾ ਨੀਲਾਪਨ
ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ...॥
ਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਨਹੀ ,
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਇਕ ਵਜੂਦ ..
ਮੈ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣਾ ਹੈ ,
ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ,,
ਹਵ੍ਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿਸ੍ਕਦੇ ਜਿਸਮ ਨਹੀ ,
ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿੱਕੇ ਨਹੀ ,
ਮੈ ਤਾ ਏਨਾ ਸਭ ਤੋ ਦੂਰ ....
ਇਕ ਉਦਾਸ ਜੇਹੇ ਪੈਂਡੇ ਦਾ ਰਾਹੀ ਹਾਂ.
ਜਿਥੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮੈਂ,,
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈੜ ਚੋਂ
ਸੰਗੀਤ ਸਿਰਜਦਾ ਹਾਂ..
ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਂਦਾ ,
ਕਦੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿਹੜੀ ਤਰਜ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ..
ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀ ...
ਫਿਰ ਦਸ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇ ਦੱਸਾਂ ...?
ਮੈ ਕੌਣ ਹਾਂ ?
ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਕਿਹੜੀ ਏ...?
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
੧੪/੦੫/੨੦੧੦
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀ ....॥
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨੈਣਾ ਦਾ ਨੀਲਾਪਨ
ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ...॥
ਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਨਹੀ ,
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਇਕ ਵਜੂਦ ..
ਮੈ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣਾ ਹੈ ,
ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ,,
ਹਵ੍ਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿਸ੍ਕਦੇ ਜਿਸਮ ਨਹੀ ,
ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿੱਕੇ ਨਹੀ ,
ਮੈ ਤਾ ਏਨਾ ਸਭ ਤੋ ਦੂਰ ....
ਇਕ ਉਦਾਸ ਜੇਹੇ ਪੈਂਡੇ ਦਾ ਰਾਹੀ ਹਾਂ.
ਜਿਥੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮੈਂ,,
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈੜ ਚੋਂ
ਸੰਗੀਤ ਸਿਰਜਦਾ ਹਾਂ..
ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਂਦਾ ,
ਕਦੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿਹੜੀ ਤਰਜ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ..
ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀ ...
ਫਿਰ ਦਸ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇ ਦੱਸਾਂ ...?
ਮੈ ਕੌਣ ਹਾਂ ?
ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਕਿਹੜੀ ਏ...?
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
੧੪/੦੫/੨੦੧੦
ਰੀਝ ਕੁਆਰੀ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ।
ਨਿੱਤ ਇਕ ਹੌਕਾ ਭਰਦਾ ਹੈ ।
ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਚ ਤੜਫਾਂ,
ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਰਸਾਂ ।
ਰੋਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਰਸਾਂ,
ਜਾਂ ਛਮ ਛਮ ਕਰਕੇ ਵਰਸਾਂ ।
ਇਕ ਜਿੰਦਗੀ ਓਹ ਫੇਰ ਤੋਂ ਵਿਚਰਾਂ,
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਫੇਰ ਮੈ ਵਿਛੜਾਂ ।
ਮੇਰੀ ਨਜਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਚੇ,
ਰਹਿਣ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਨੈਣ ਗੁਆਚੇ ।
ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੋਈ ਕਰ ਜਾਵੇ,
ਕਰਕੇ ਵਾਅਦਾ ਮੁੜ੍ਹ ਨਾ ਆਵੇ ।
ਚੀਸਾਂ ਹੌਕੇ ਮੁੜ੍ਹ ਆ ਜਾਵਣ,
ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਰੁਆਵਣ ।
ਜਿਹੜੀ ਰੀਝ ਰਹਿ ਗਈ ਕੁਆਰੀ,
ਸ਼ਾਲਾ ਪੂਰੀ ਹੋਏ ਇਸ ਵਾਰੀ ।
ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਮਰ ਜਾਵਾਂ,
ਅਮਰ ਜਹਾਨ ਤੈਨੂੰ ਕਰ ਜਾਵਾਂ ।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
17/01/2007 (written)
ਨਿੱਤ ਇਕ ਹੌਕਾ ਭਰਦਾ ਹੈ ।
ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਚ ਤੜਫਾਂ,
ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਰਸਾਂ ।
ਰੋਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਰਸਾਂ,
ਜਾਂ ਛਮ ਛਮ ਕਰਕੇ ਵਰਸਾਂ ।
ਇਕ ਜਿੰਦਗੀ ਓਹ ਫੇਰ ਤੋਂ ਵਿਚਰਾਂ,
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਫੇਰ ਮੈ ਵਿਛੜਾਂ ।
ਮੇਰੀ ਨਜਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਚੇ,
ਰਹਿਣ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਨੈਣ ਗੁਆਚੇ ।
ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੋਈ ਕਰ ਜਾਵੇ,
ਕਰਕੇ ਵਾਅਦਾ ਮੁੜ੍ਹ ਨਾ ਆਵੇ ।
ਚੀਸਾਂ ਹੌਕੇ ਮੁੜ੍ਹ ਆ ਜਾਵਣ,
ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਰੁਆਵਣ ।
ਜਿਹੜੀ ਰੀਝ ਰਹਿ ਗਈ ਕੁਆਰੀ,
ਸ਼ਾਲਾ ਪੂਰੀ ਹੋਏ ਇਸ ਵਾਰੀ ।
ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਮਰ ਜਾਵਾਂ,
ਅਮਰ ਜਹਾਨ ਤੈਨੂੰ ਕਰ ਜਾਵਾਂ ।
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
17/01/2007 (written)
ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਕ ਨੇ ਵੱਖਰੇ ,
ਚੜ੍ਹਦੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੇ ਵੱਖਰੇ ,
ਵੱਖਰੇ ਨੇ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ,
ਵੱਖਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵੇ ।
ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ ਕਿਨਾਰੇ, ਮੰਜਿਲਾਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ,
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ, ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ,
ਆਪਣਾ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਰੂਹਾਨੀ, ਮੈਂ ਸੁਰ ਤੂੰ ਸਾਜ ਵੇ ।
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਰੁੱਤਾਂ ਕਈ ਰੰਗ ਹਜਾਰਾਂ, ਮਹਿਕਾਂ ਦੀ ਮਿਣਤੀ ਨਾ,
ਮੌਸਮ ਦੇ ਵੱਖ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ,
ਸੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਜੋੜੀ, ਬੱਦਲੀ ਬਰਸਾਤ ਵੇ ।
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਜਿਸਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਕਦੇ ,
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਜ ਰਵਿੰਦਰ, ਚਾਹਾਂ ਨਾ ਹੋਰ ਕਦੇ ,
ਪਾਈਏ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਕਹਾਣੀ, ਮੁੱਕੇ ਨਾ ਸਾਥ ਵੇ ।
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
28/11/2010
ਚੜ੍ਹਦੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੇ ਵੱਖਰੇ ,
ਵੱਖਰੇ ਨੇ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ,
ਵੱਖਰੀ ਕਾਇਨਾਤ ਵੇ ।
ਪਰ ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵੱਖ ਕਿਨਾਰੇ, ਮੰਜਿਲਾਂ ਤਕ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ,
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ, ਗੱਲ ਗੱਲ ਤੇ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ,
ਆਪਣਾ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਰੂਹਾਨੀ, ਮੈਂ ਸੁਰ ਤੂੰ ਸਾਜ ਵੇ ।
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਰੁੱਤਾਂ ਕਈ ਰੰਗ ਹਜਾਰਾਂ, ਮਹਿਕਾਂ ਦੀ ਮਿਣਤੀ ਨਾ,
ਮੌਸਮ ਦੇ ਵੱਖ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾ ,
ਸੁਰਗਾਂ ਤੋਂ ਆਈ ਜੋੜੀ, ਬੱਦਲੀ ਬਰਸਾਤ ਵੇ ।
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਜਿਸਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਡੋਰ ਕਦੇ ,
ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਜ ਰਵਿੰਦਰ, ਚਾਹਾਂ ਨਾ ਹੋਰ ਕਦੇ ,
ਪਾਈਏ ਕੋਈ ਪਿਆਰ ਕਹਾਣੀ, ਮੁੱਕੇ ਨਾ ਸਾਥ ਵੇ ।
ਤੇਰੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਸੱਜਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵੇ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
28/11/2010
ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪਰਛਾਵੇਂ
ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ,
ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਦੇ,
ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ...।
ਅੱਜ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ ..,
ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ,
ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਢੁਕਦੀ..?
ਕਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਦੀਆਂ ਸਿਲਵਟਾਂ 'ਚ ,
ਰਾਤ ਭਰ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਦਾ,
ਪਰਛਾਵਾਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ..?
ਕਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ 'ਚ ,
ਤਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ,
ਅਕਸ ਨਜਰ ਆਉਂਦਾ ਏ ..?
ਅਤੇ ਕਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਚੋਂ,
ਗੈਰ ਮਜਲੂਮਾਂ ਦੇ ਅੱਥਰੂ,
ਵਗਦੇ ਦਿਸਦੇ ਨੇ ...?
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਓਂ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ..,
"ਅਮ੍ਰਿਤਾ" ਦੇ ਕਹੇ ਬੋਲ,
ਨਹੀਂ ਢੁਕਦੇ ..?
ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਆਖਿਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਕਿਓਂ ,
ਮੇਰੀ ਅੱਗ ਦੇ,
ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਜਰ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ...?..
..ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
27/11/2010
ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਦੇ,
ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ...।
ਅੱਜ ਤੱਕਦਾ ਹਾਂ ..,
ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ,
ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਓਂ ਨਹੀਂ ਢੁਕਦੀ..?
ਕਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਬਿਸਤਰ ਦੀਆਂ ਸਿਲਵਟਾਂ 'ਚ ,
ਰਾਤ ਭਰ ਦੀਆਂ ਉਲਝਣਾਂ ਦਾ,
ਪਰਛਾਵਾਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ..?
ਕਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲੀ 'ਚ ,
ਤਿੜਕੇ ਹੋਏ ਸੁਫ਼ਨਿਆਂ ਦਾ,
ਅਕਸ ਨਜਰ ਆਉਂਦਾ ਏ ..?
ਅਤੇ ਕਿਓਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਵਿਤਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਚੋਂ,
ਗੈਰ ਮਜਲੂਮਾਂ ਦੇ ਅੱਥਰੂ,
ਵਗਦੇ ਦਿਸਦੇ ਨੇ ...?
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਓਂ ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ 'ਚ ਬਲਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ..,
"ਅਮ੍ਰਿਤਾ" ਦੇ ਕਹੇ ਬੋਲ,
ਨਹੀਂ ਢੁਕਦੇ ..?
ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਆਖਿਰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਕਿਓਂ ,
ਮੇਰੀ ਅੱਗ ਦੇ,
ਪਰਛਾਵੇਂ ਨਜਰ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ...?..
..ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
27/11/2010
Thursday, November 4, 2010
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇਸ਼ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੇਰੇ ਕਣ ਕਣ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ।
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੰਧੂਰੀ ਸਾਂਵਲਾ ਮੇਰੇ ਲਾਡਲੇ ਪੰਜ ਦੁਲਾਰ ॥
ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਨੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ।
ਮੇਰੀਆਂ ਪੌਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ॥
ਮੇਰੀ ਕੁੱਖੋਂ ਜਾਏ ਸੁਲੱਖ੍ਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜਿਹੇ ਅਵਤਾਰ ।
ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜੋ ਦਾਨੀ ਅਪਰਮਪਾਰ ॥
ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਚ ਰਚੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਜੀਵਨ ਸੂਤਰਧਾਰ ।
ਇਕ ਸ਼ੇਰ ਮੇਰੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਰੂਪ ਸਾਕਾਰ ॥
ਮੇਰੀ ਖਾਤਿਰ ਅਣਖੀ ਸੂਰਮੇ ਗਏ ਹੱਸ ਹੱਸ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰ ।
ਉਹਨਾ ਚੁੰਮਿਆ ਰੱਸਾ ਮੌਤ ਦਾ ਉਹ ਭਗਤ ਸਿੰਘ,ਕਰਤਾਰ ॥
ਲਿਆ ਬਦਲਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਾ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਪਾਰ ।
ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਦਾ ਮੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਫਿਰ ਦਿੱਤਾ ਕਰਜ ਉਤਾਰ ॥
ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਜ਼ਖਮ ਨੇ ਅੱਲੜੇ ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਦੋ ਦੋ ਫਾੜ ।
ਮੇਰੇ ਕਿਰ ਕਿਰ ਹੰਝੂ ਮੁੱਕ ਗਾਏ ਮੇਰੇ ਵਿਛੜੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰ ॥
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਿਆਂ ਗੀਤਾਂ ਟੁੰਬਿਆ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸੁਣੀ ਪੁਕਾਰ ।
ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਵਿੰਦਰ ਚੁੰਮਦਾ ਮੇਰਾ ਕਰਦਾ ਏ ਸਤਿਕਾਰ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
ਅਪ੍ਰੈਲ 2007
ਸੰਗੀਤਬੱਧ - ਸੁਖਪਾਲ ਭੱਟੀ
ਗਾਇਕ - ਹਰਲੀਨ ਆਜਿਜ਼
ਮੇਰਾ ਰੰਗ ਸੰਧੂਰੀ ਸਾਂਵਲਾ ਮੇਰੇ ਲਾਡਲੇ ਪੰਜ ਦੁਲਾਰ ॥
ਮੇਰੇ ਪੰਜ ਨੀਰਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਭਿਆਚਾਰ ।
ਮੇਰੀਆਂ ਪੌਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ ਹਾਸਿਆਂ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ॥
ਮੇਰੀ ਕੁੱਖੋਂ ਜਾਏ ਸੁਲੱਖ੍ਣੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜਿਹੇ ਅਵਤਾਰ ।
ਮੈਂ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਜੋ ਦਾਨੀ ਅਪਰਮਪਾਰ ॥
ਮੇਰੀ ਗੋਦ ਚ ਰਚੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਜੀਵਨ ਸੂਤਰਧਾਰ ।
ਇਕ ਸ਼ੇਰ ਮੇਰੇ ਰਣਜੀਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਰੂਪ ਸਾਕਾਰ ॥
ਮੇਰੀ ਖਾਤਿਰ ਅਣਖੀ ਸੂਰਮੇ ਗਏ ਹੱਸ ਹੱਸ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰ ।
ਉਹਨਾ ਚੁੰਮਿਆ ਰੱਸਾ ਮੌਤ ਦਾ ਉਹ ਭਗਤ ਸਿੰਘ,ਕਰਤਾਰ ॥
ਲਿਆ ਬਦਲਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜਾ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਪਾਰ ।
ਮੇਰੇ ਖੂਨ ਦਾ ਮੇਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਫਿਰ ਦਿੱਤਾ ਕਰਜ ਉਤਾਰ ॥
ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਜ਼ਖਮ ਨੇ ਅੱਲੜੇ ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਦੋ ਦੋ ਫਾੜ ।
ਮੇਰੇ ਕਿਰ ਕਿਰ ਹੰਝੂ ਮੁੱਕ ਗਾਏ ਮੇਰੇ ਵਿਛੜੇ ਪੰਜ ਪਿਆਰ ॥
ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਿਆਂ ਗੀਤਾਂ ਟੁੰਬਿਆ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਸੁਣੀ ਪੁਕਾਰ ।
ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕ ਰਵਿੰਦਰ ਚੁੰਮਦਾ ਮੇਰਾ ਕਰਦਾ ਏ ਸਤਿਕਾਰ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
ਅਪ੍ਰੈਲ 2007
ਸੰਗੀਤਬੱਧ - ਸੁਖਪਾਲ ਭੱਟੀ
ਗਾਇਕ - ਹਰਲੀਨ ਆਜਿਜ਼
ਤੂੰ ਸਿਖਰ ਦੁਪਿਹਰੀ ਧੁੱਪ ਵਰਗਾ, ਨਾਲ ਵਕਤ ਦੇ ਢਲ ਜਾਣਾ ।
ਪਰ ਤੇਰੇ ਖਰਵੇ ਸੇਕ ਅੰਦਰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਲ ਜਾਣਾ ॥
ਤੇਰੀ ਹਸਤੀ ਬੜੀ ਹੀ ਉਚੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀ,
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਵੀ ਰਲ ਜਾਣਾ ॥
ਇਹ ਸਾਡੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਬੂਟਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪੇ ਲਾਕੇ ਪਾਲਿਆ ਵੇ,
ਤੂੰ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਬੂਟੇ ਨੇ, ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਵਿਚ ਗਲ ਜਾਣਾ ॥
ਬੜੇ ਖਾਬ ਸਜਾਏ ਤੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ, ਪਾਕ ਧੂੜ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਦੇ,
ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਡੇ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਲ ਜਾਣਾ ॥
ਲੱਖ ਚੋਟਾਂ ਸੀਨੇ ਜਰ ਲਈਆਂ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਮਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ ਨਾ,
ਇਹ ਜਨਮ ਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ, ਯਾਦ ਦੇ ਬੂਟੇ ਵਲ ਜਾਣਾ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
੨੩/੦੬/੨੦੧੦
ਪਰ ਤੇਰੇ ਖਰਵੇ ਸੇਕ ਅੰਦਰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਜਲ ਜਾਣਾ ॥
ਤੇਰੀ ਹਸਤੀ ਬੜੀ ਹੀ ਉਚੀ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀ,
ਪਰ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ, ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਵੀ ਰਲ ਜਾਣਾ ॥
ਇਹ ਸਾਡੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਬੂਟਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਆਪੇ ਲਾਕੇ ਪਾਲਿਆ ਵੇ,
ਤੂੰ ਆਉਣਾ ਨਹੀਂ ਇਸ ਬੂਟੇ ਨੇ, ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਵਿਚ ਗਲ ਜਾਣਾ ॥
ਬੜੇ ਖਾਬ ਸਜਾਏ ਤੇਰੇ ਕਦਮਾਂ ਦੀ, ਪਾਕ ਧੂੜ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣ ਦੇ,
ਖਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਕ ਦਿਨ ਸਾਡੇ, ਸੁਪਨਿਆਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਲ ਜਾਣਾ ॥
ਲੱਖ ਚੋਟਾਂ ਸੀਨੇ ਜਰ ਲਈਆਂ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਮਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ ਨਾ,
ਇਹ ਜਨਮ ਰਵਿੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦੀ, ਯਾਦ ਦੇ ਬੂਟੇ ਵਲ ਜਾਣਾ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
੨੩/੦੬/੨੦੧੦
ਕੁਆਰਾ ਸੁਪਨਾ
ਮੈਂ ਕੁਆਰਾ ਸੁਪਨਾ ਬੁਣਿਆ,
ਇੱਕ ਕਲੀ ਦੇ ਖਿੜ੍ਹ ਜਾਵਣ ਦਾ ।
ਪਲਕਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਥ ਨਿਭਾਇਆ,
ਸੱਧਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਵਣ ਦਾ ।
ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸੀ ਨਜਰ ਕੁਵੱਲੀ,
ਹਰ ਇਕ ਚੇਹਰਾ ਰਾਵਣ ਦਾ ।
ਕੁਝ ਹੋਲਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਲਗੀਆਂ,
ਕਰ ਫੈਸਲਾ ਮਾਰ ਮੁਕਾਵਣ ਦਾ ।
ਸੁਫਨਾ ਮੇਰਾ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ,
ਮਾਂ ਆਖ ਪੁਕਾਰੇ ਜਾਵਣ ਦਾ ।
ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਦੇ ਦਾਅਵੇਦਾਰੋ,
ਕਰੋ ਅਦਾ ਕਰਜ ਕੁਰਲਾਵਣ ਦਾ
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ।
ਇੱਕ ਕਲੀ ਦੇ ਖਿੜ੍ਹ ਜਾਵਣ ਦਾ ।
ਪਲਕਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਥ ਨਿਭਾਇਆ,
ਸੱਧਰਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਵਣ ਦਾ ।
ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਸੀ ਨਜਰ ਕੁਵੱਲੀ,
ਹਰ ਇਕ ਚੇਹਰਾ ਰਾਵਣ ਦਾ ।
ਕੁਝ ਹੋਲਿਕਾਂ ਨਾਲ ਰਲਗੀਆਂ,
ਕਰ ਫੈਸਲਾ ਮਾਰ ਮੁਕਾਵਣ ਦਾ ।
ਸੁਫਨਾ ਮੇਰਾ ਕਤਲ ਹੋ ਗਿਆ ,
ਮਾਂ ਆਖ ਪੁਕਾਰੇ ਜਾਵਣ ਦਾ ।
ਮੇਰੀ ਕੁੱਖ ਦੇ ਦਾਅਵੇਦਾਰੋ,
ਕਰੋ ਅਦਾ ਕਰਜ ਕੁਰਲਾਵਣ ਦਾ
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ।
ਮੌਤ - ਰੱਬ ਨੂੰ ਇਕ ਉਲਾਹਮਾ
ਇਹ ਕੁਝ ਸਤਰਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਇਕ ਹਰਮਨ ਪਿਆਰੇ ਸਖਸ਼ ਦੇ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਲਿਖੀਆਂ ਸੀ ,, ਕਿਰਪਾ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇਣਾ ਜੀ
ਕਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ,
ਦਿਲ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ..
ਤੇ ਅੱਜ...?
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਕਹਿਰ ਦੇਖ ਕੇ...
ਰੂਹ ਤਕ ਕੰਬ ਉੱਠੀ ਹੈ।।
ਤੂੰ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਅਪਰਤੱਖ ਹੈਂ,
ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀ ਕਹਿ ਲੈਣਾ ਹੈ ?
ਪਰ.....!
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਉਲਾਹਮਾ ਹੈ।
ਤੇਰੀ ਬਣਾਈ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇਹ
ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਹੈ ?
ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ
ਜਿੰਦਗੀ ਤੋ ਅੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨਹੀ ਮਿਲਦੀ।
ਤਰਸਦਿਆਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ॥
ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ
ਹੱਸਦਿਆਂ ਖੇਡਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਚੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ॥
ਪਿਛਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਛੱਡ ਜਾਣ ਲਈ॥
ਹਾਂ ਇਹ ਗਲ ਮੈ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ
ਕਿ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਹੈ,
ਜੋ ਆਇਆ ਉਹਨੇ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।
ਪਰ ਰੱਬਾ ਇਹਦਾ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਤਾ ਬਣਾ.....????
ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਹਰ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ
ਇਕ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਇਕ ਅਸੂਲ ਹੈ।
ਫਿਰ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਯਮਤ ਕਿਵੇ ਰਹ ਗਈ,,...????????
ਕੀ ਤੇਰੀ ਯਮਰਾਜ ਅੱਗੇ,,
ਐਨੀ ਵੀ ਨਹੀ ਚੱਲੀ...?
ਰੱਬਾ....!!!
ਮੌਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾ।
ਤਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜਕੇ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ.,..,
ਕੋਈ ਉਲਾਹਮਾ ਦੇਣ ਦੀ
ਜੁਰੱਅਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
4/11/2010
ਕਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ,
ਦਿਲ ਕੁਰਬਾਨ ਜਾਂਦਾ ਸੀ..
ਤੇ ਅੱਜ...?
ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਕਹਿਰ ਦੇਖ ਕੇ...
ਰੂਹ ਤਕ ਕੰਬ ਉੱਠੀ ਹੈ।।
ਤੂੰ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਅਪਰਤੱਖ ਹੈਂ,
ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੀ ਕਹਿ ਲੈਣਾ ਹੈ ?
ਪਰ.....!
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਦਾ ਤੈਨੂੰ ਇਕ ਉਲਾਹਮਾ ਹੈ।
ਤੇਰੀ ਬਣਾਈ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਇਹ
ਕਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਹੈ ?
ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ
ਜਿੰਦਗੀ ਤੋ ਅੱਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨਹੀ ਮਿਲਦੀ।
ਤਰਸਦਿਆਂ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ॥
ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤੂੰ
ਹੱਸਦਿਆਂ ਖੇਡਦਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਚੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ॥
ਪਿਛਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਂਦਾ ਛੱਡ ਜਾਣ ਲਈ॥
ਹਾਂ ਇਹ ਗਲ ਮੈ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ
ਕਿ ਮੌਤ ਅਟੱਲ ਸਚਾਈ ਹੈ,
ਜੋ ਆਇਆ ਉਹਨੇ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੈ।
ਪਰ ਰੱਬਾ ਇਹਦਾ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਤਾ ਬਣਾ.....????
ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਹਰ ਵਰਤਾਰੇ ਦਾ
ਇਕ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਇਕ ਅਸੂਲ ਹੈ।
ਫਿਰ ਮੌਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਅਨਿਯਮਤ ਕਿਵੇ ਰਹ ਗਈ,,...????????
ਕੀ ਤੇਰੀ ਯਮਰਾਜ ਅੱਗੇ,,
ਐਨੀ ਵੀ ਨਹੀ ਚੱਲੀ...?
ਰੱਬਾ....!!!
ਮੌਤ ਦੇ ਆਉਣ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾ।
ਤਾਂ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜਕੇ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ.,..,
ਕੋਈ ਉਲਾਹਮਾ ਦੇਣ ਦੀ
ਜੁਰੱਅਤ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
4/11/2010
Tuesday, August 24, 2010
ਕਦੇ ਕਦੇ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ, ਮਚ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਦਿਲ ਕਰਦਾ ਏ, ਹੱਥ ਸੂਰਜ ਫੜ ਕੇ ਸੜ੍ਹ ਜਾਵਾਂ ॥
ਕੁਝ ਸਖਸ਼ ਨੇ ਪਰ ਸਨਮੁਖ ਖੜੇ, ਹੱਕ ਆਪਣਾ ਮੰਗਦੇ ਨੇ ।
ਇਸ ਵਕਤ ਕਰੇਂਦਾ ਦਿਲ ਮੇਰਾ, ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਜਿੰਦਗੀ ਹਰ ਜਾਵਾਂ ॥
ਅਮਰ ਜਹਾਨੇ ਹੰਸਾ ਦਾ ਜੋੜਾ, ਤੜਫ਼ ਤੜਫ਼ ਕੇ ਮਰ ਰਿਹਾ ।
ਹੈ ਮੁਹੱਬਤ ਵਰ ਝੂਠਾ ਤੇਰਾ, ਬੋਲ ਸਰਾਪਿਆ ਕਰ ਜਾਵਾਂ ॥
ਇਹ ਕੈਸੀ ਪਾਈ ਪ੍ਰੀਤ ਪਰਾਈ, ਮੇਰਾ ਸੀਨਾ ਛਲਣੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ।
ਤੂੰ ਹਰਫ਼ ਉਕਾਰੇ ਜਿਸਮਾ ਤੇ, ਦਿਲ ਕੋਰਾ ਲੈ ਕਿਸ ਦਰ ਜਾਵਾਂ ॥
ਮੇਰੇ ਮਹਿਰਮ ਤੂੰ ਮੁਜਰਿਮ ਨਹੀਂ, ਗਲਤੀ ਤਾਂ ਸਭ ਮੇਰੀ ਹੈ ।
ਮੈ ਸਾਹ ਉਧਾਰੇ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਿੰਝ ਸੌਦਾ ਚੁਕਤਾ ਕਰ ਜਾਵਾਂ ॥
ਉਹ ਪਲ ਖਜਾਨਾ ਬਣ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਜਦ ਬੋਲ ਗਿਆ ।
ਪੱਥਰ ਬਣਿਆ ਏਸ ਕਦਰ, ਹਰ ਗਮ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ਜਰ ਜਾਵਾਂ ॥
ਹੁਣ ਵਕਤ 'ਰਵਿੰਦਰ' ਅਮਲਾਂ ਦਾ, ਹੁਣ ਜਿੰਦ ਵੇਚਣੀ ਪੈਣੀ ਏ ।
ਕੁਝ ਮੰਗ ਤਾਂ ਸਹੀ ਬੇਦਰਦਾ, ਮੈਂ ਹਰਫ਼ ਰਸੀਦੀ ਕਰ ਜਾਵਾਂ ॥
ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
੨੫/੧੦/੨੦੦੬
Subscribe to:
Posts (Atom)