ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨੇ

ਕਦੇ ਕਦੇ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀਆਂ ਪਾਉਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।

ਓਹੀ ਥਾਵਾਂ ਜਦੋਂ ਅਤੀਤ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ,
ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਤੇ ਉਲਟੀਆਂ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਨੇ ।
ਉਹ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਸੰਗ ਚਬੱਚੇ ਤੇ ਜਾ ਨਹਾਉਣਾ,
ਤੇ ਫੇਰ ਕਪੜੇ ਫੜ੍ਹਨ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਖਾਲ੍ਹੀ 'ਚ ਤਾਰੀਆਂ ਲਾਉਣਾ ।
ਕਿੰਨਾ ਚੰਗਾ ਸੀ ਉਹ ਵੇਲਾ ਜੋ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਓਸ ਅੰਬ ਦੀ ਥਾਵੇਂ ਸਬਮਰਸੀਬਲ ਵੀ ਲਗ ਗਿਆ ਹੈ ।
ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੋਚਦਾ ਹੁੰਨਾ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਓਂ ਚਲਦਾ ਹੈ ?
ਵਕਤ ਦਾ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਕੁੰਜ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਿਓਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ?
ਫਿਰ ਵੀ ਏਸ ਉਤਰੀ ਹੋਈ ਕੁੰਜ ਨੂੰ ਗਲ ਪਾਉਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।।

ਖੁੱਲੇ ਜਿਹੇ ਵੇਹੜੇ ਤੋਂ ਏਸੀ ਵਾਲੇ ਰੂਮ ਤਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ,
ਇਕ ਮਿੱਠਾ ਸੁਫ਼ਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਜੋ ਕਾਰਵਾਂ ਗਿਆ ਗੁਜ਼ਰ ।
ਖੁੱਲੀ ਡੁੱਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਇਕ ਕਮਰੇ ਤਕ ਹੀ ਸਿਮਟ ਗਈ ,
ਰੁੱਖ ਫ਼ਲਿਹਾਰੇ ਦੇ ਸੰਗ ਇਕ ਅਮਰ ਵੇਲ ਜਿਹੀ ਲਿਪਟ ਗਈ ।
ਕਈ ਸ਼ਖਸ਼ ਪਿਆਰੇ ਚਲੇ ਗਏ ਖਾਬਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੱਸਦੇ ਨੇ ,
ਇਕ ਭੁਲੇਖਾ ਸਿਰਜ ਗਏ ਓਹ ਅੱਜ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਨੇ ।
ਕਿੰਨਾ ਸੁੰਨਾ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਬੀਤੇ ਪਲ ਅਹਿਸਾਸ ਮੇਰੇ ਦੇ ,
ਅੱਜ ਵੀ ਪੰਨੇ ਜੀਵਿਤ ਨੇ ਗੁਜਰੇ ਹੋਏ ਇਤਿਹਾਸ ਮੇਰੇ ਦੇ ।
ਵਿਛੜ ਚੁੱਕੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।
ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗਲ ਲੱਗ ਰੋਣਾ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ।।

ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
18/05/2011

ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ

ਧਨ ਪਰਾਇਆ ਜਗ ਤੇ ਆਇਆ ,ਕਿਹੜਾ ਬਣੇ ਵਪਾਰੀ ।
ਕੌਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੇਖੀਂ ਲਿਖਿਆ ,ਮੰਗਣਾ ਕਿਸ ਉਧਾਰੀ ।

ਮੈਂ ਲੜ੍ਹ ਲੱਗਣਾ ਕਿਸੇ ਬੇਗਾਨੇ ,ਮੰਨਕੇ ਰੂਹ ਦਾ ਹਾਣੀ ,
ਉਹਦੇ ਉਤੇ ਮਾਣ ਹੈ ਕਾਹਦਾ, ਜਿਸਤੋਂ ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੀ ।

ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਨੇ ਮਾਪੇ ਮੇਰੇ ,ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਸਰਦਾਰੀ ,
ਰੱਬ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਾਬੁਲ ਜਾਪੇ, ਚਿੱਟੀ ਜਿਸਦੀ ਦਾਹੜੀ ।

ਲੱਖਾਂ ਦੁੱਖ ਤਕਲੀਫਾਂ ਝੱਲਕੇ, ਜਿਸਨੇ ਮੈਂ ਸੰਭਾਲੀ ,
ਚਿੱਟੀ ਦਾਹੜੀ ਦਾਗ ਨਾ ਲਾਇਆ, ਬਾਬੁਲ ਦੀ ਲੱਜ ਪਾਲੀ੍ ,

ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਹੈ ਵੀਰਾ ਮੇਰਾ, ਮੈਂ ਵੀਰੇ ਦੀ ਪੱਗੜੀ ,
ਇੱਜਤ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਮੈਂ , ਗੁੱਟ ਤੇ ਬੰਨਦੀ ਰੱਖੜੀ ।

ਗੱਭਰੂ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਜੇਸਨੂੰ, ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਣ ,
ਮੈਂ ਲੋਚਦੀ ਓਹਦੇ ਵਿਹੜੇ, ਕਦੋਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਛਣਕਣ ।

ਮੇਰਾ ਮਾਣ ਇਕ ਐਸਾ ਸੁਪਨਾ, ਰਾਤ ਬਰਾਤੇ ਆਇਆ ,
ਵਿਹੜੇ ਖਿੜਿਆ ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ, ਭਾਬੋ ਮੇਰੀ ਦਾ ਜਾਇਆ ।

ਬਾਪ ਮੇਰੇ ਦੀ ਕੁੱਲ ਨੂੰ ਜਿਸਨੇ, ਅੱਗੇ ਹੈ ਲੈ ਜਾਣਾ ,
ਰੀਝ ਕੁਆਰੀ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਦਾ, ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਖਿੜ੍ਹਦਾ ਜਾਣਾ ।

ਧੀ ਨਾ ਧਨ ਪਰਾਇਆ ਲੋਕੋ, ਨਾ ਇਹ ਜੱਗ ਵਿਚ 'ਕੱਲੀ ,
ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤਾਈਂ ਇਸਦੀ, ਸਾਂਝ ਹੈ ਇਕ ਅਵੱਲੀ ।

ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਭਤੀਜੇ ਦੇ ਸੰਗ, ਰੂਹ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ,
ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੱਗੇ ਜਗ ਦਾ, ਹਰ ਰੰਗ ਫਿੱਕਾ ਦਿਸਦਾ ।।

ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
02/05/2011

ਕੁਦਰਤ

ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹਾਂ...।
ਕਿ ਐਨੀ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਐਨਾ ਕਹਿਰ ਬਰਪਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਤੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਮੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਜਿਹੜੀ ਤੜਫਾ ਤੜਫਾ ਕੇ ਮਾਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਕੀ ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸੀ ?
ਪਰ ਸ਼ਾਇਦ ਅਸੀਂ ਭੁਲ ਗਏ ..।
ਕਿ ਐਨੇ ਰੁੱਖ ਮੁਕਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਬੰਬ ਗੋਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਐਨੀ ਅੱਗ ਵਰਸਾਉਣ ਵੇਲੇ ,
ਜਿਹੜੀ ਤੜਫ ਤੜਫ ਕੇ ਮਰ ਰਹੀ ਸੀ,
ਉਹ ਵੀ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਸੀ..॥

ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ

For the very first time i have attempted writing in english..

the two lines of this poem i had in dream last night ..

from those two lines i developed this poem...



please give ur views...and please be very straight forward..

The Camel and The Horse

were on the way.

On a dusty road

they had a play.



They had a chase

the swiftest to declare.

And they ran

Like the stormy air.



But the horse went

far and far

The camel looked like

lost in war.





He looked a high

in the skies.

he had a plea

in his eyes.



Oh teacher teacher,

tell me the course.

which will make me

like a horse.



In the desert,

they met again.

The camel seeked

to vanish the pain.



They had a chase

to clear the doubt.

and now the camel,

the last to shout.



He was the winner.

He realized the gift.

In every track,

no one is swift.



Ravinder Jahangir

12/01/2011

10:00 am

ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ...!!

ਇਹ ਤਨਹਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !
ਇਹ ਜੁਦਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !

ਮੈ ਕਿਓਂ ਕਰ ਨਾ ਰੋਵਾਂ, ਦਸ ਜਰਾ,
ਇਹ ਰੁਬਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !

ਮੌਤ ਰਾਣੀਏ ਕਿੱਥੇ ਐਂ ਤੂੰ ,
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਸਚਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !

ਇਕ ਪੱਥਰ ਹੰਝੂਆਂ ਦੀ ਸਿੱਲ ਦੇ ਗਿਆ,
ਪੀੜਾਂ ਪਰਾਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !

ਮੈਨੂੰ ਨਫਰਤ ਦੀ ਇਕ ਦਾਤ ਬਖਸ਼ੀ ,
ਤੇਰੇ ਮਨ ਆਈਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !

ਦੇਖ ਰਵਿੰਦਰ, ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਜਿਓਂਦਾ,
ਕੀਤੀਆਂ ਤਬਾਹੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਖੂਬਸੂਰਤ !

ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
14 ਅਕਤੂਬਰ 2006..

ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਨਹੀ ....

ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਉਲਝਦੀ ਲਟ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਾਲ ਨਹੀ ....॥
ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨੈਣਾ ਦਾ ਨੀਲਾਪਨ
ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ...॥
ਤੇ ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਨਹੀ ,
ਜੋ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ ਇਕ ਵਜੂਦ ..
ਮੈ ਤਾਂ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਜਾਣਾ ਹੈ ,
ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ,,
ਹਵ੍ਸਾਂ ਨਾਲ ਸਿਸ੍ਕਦੇ ਜਿਸਮ ਨਹੀ ,
ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਿੱਕੇ ਨਹੀ ,
ਮੈ ਤਾ ਏਨਾ ਸਭ ਤੋ ਦੂਰ ....
ਇਕ ਉਦਾਸ ਜੇਹੇ ਪੈਂਡੇ ਦਾ ਰਾਹੀ ਹਾਂ.
ਜਿਥੇ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਮੈਂ,,
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੈੜ ਚੋਂ
ਸੰਗੀਤ ਸਿਰਜਦਾ ਹਾਂ..
ਆਪਣੀ ਉਦਾਸੀ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਂਦਾ ,
ਕਦੋਂ ਪਤਾ ਨਹੀ ਕਿਹੜੀ ਤਰਜ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ..
ਮੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀ ...
ਫਿਰ ਦਸ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇ ਦੱਸਾਂ ...?
ਮੈ ਕੌਣ ਹਾਂ ?
ਤੇ ਮੇਰੀ ਮੰਜਿਲ ਕਿਹੜੀ ਏ...?

ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
੧੪/੦੫/੨੦੧੦

ਰੀਝ ਕੁਆਰੀ

ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ।
ਨਿੱਤ ਇਕ ਹੌਕਾ ਭਰਦਾ ਹੈ ।
ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਸ਼ਕ ਚ ਤੜਫਾਂ,
ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਰਸਾਂ ।
ਰੋਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਮਰਸਾਂ,
ਜਾਂ ਛਮ ਛਮ ਕਰਕੇ ਵਰਸਾਂ ।

ਇਕ ਜਿੰਦਗੀ ਓਹ ਫੇਰ ਤੋਂ ਵਿਚਰਾਂ,
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲਕੇ ਫੇਰ ਮੈ ਵਿਛੜਾਂ ।
ਮੇਰੀ ਨਜਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵਾਚੇ,
ਰਹਿਣ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਨੈਣ ਗੁਆਚੇ ।
ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਕੋਈ ਕਰ ਜਾਵੇ,
ਕਰਕੇ ਵਾਅਦਾ ਮੁੜ੍ਹ ਨਾ ਆਵੇ ।

ਚੀਸਾਂ ਹੌਕੇ ਮੁੜ੍ਹ ਆ ਜਾਵਣ,
ਪੀੜ੍ਹਾਂ ਮੈਨੂੰ ਰੱਜ ਰੁਆਵਣ ।
ਜਿਹੜੀ ਰੀਝ ਰਹਿ ਗਈ ਕੁਆਰੀ,
ਸ਼ਾਲਾ ਪੂਰੀ ਹੋਏ ਇਸ ਵਾਰੀ ।
ਨਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਮਰ ਜਾਵਾਂ,
ਅਮਰ ਜਹਾਨ ਤੈਨੂੰ ਕਰ ਜਾਵਾਂ ।

ਰਵਿੰਦਰ ਜਹਾਂਗੀਰ
17/01/2007 (written)